Kosten van een appartement in de vennootschap toch aftrekbaar als bezoldiging

Kan een vennootschap de kosten aftrekken van een appartement dat gratis ter beschikking wordt gesteld aan haar bedrijfsleider? Het hof van beroep te Gent beantwoordde die vraag op 13 januari 2026 bevestigend. Het arrest is interessant omdat het hof de zogenaamde bezoldigingstheorie toepast: wanneer het gebruik van een woning werkelijk deel uitmaakt van het bezoldigingspakket van een bedrijfsleider, kunnen de kosten ervan onder bepaalde voorwaarden aftrekbaar zijn.

In het kort

Een managementvennootschap kocht een appartement voor ongeveer 1,8 miljoen euro en stelde dit gratis ter beschikking aan haar bedrijfsleider en zijn gezin als tweede verblijf. De fiscus verwierp de kosten omdat volgens haar niet was aangetoond dat deze waren gemaakt om belastbare inkomsten te verkrijgen of te behouden.

Het hof van beroep te Gent volgt de fiscus niet. De vennootschap kon voldoende aantonen dat de gratis terbeschikkingstelling van het appartement een bezoldiging in natura vormde voor de werkelijke prestaties van haar bedrijfsleider. De kosten waren daarom aftrekbaar op grond van artikel 49 WIB 92.

Hof van beroep Gent 13 januari 2026, 2024/AR/1326.

Wat was er aan de hand?

De betrokken vennootschap verrichtte managementactiviteiten en kocht in 2014 99% van de volle eigendom van een appartement voor 1.827.067,98 euro. De aankoop werd voor 1,5 miljoen euro met externe financiering betaald. Het appartement werd vervolgens gratis ter beschikking gesteld aan de bedrijfsleider en zijn gezin als tweede verblijf.

De vennootschap trok de kosten van het appartement af als beroepskosten. De fiscus verwierp voor de aanslagjaren 2018 en 2019 respectievelijk 39.731,85 euro en 43.260,19 euro. Volgens de administratie was niet bewezen dat de kosten waren gemaakt om belastbare inkomsten te verkrijgen of te behouden.

De vennootschap verdedigde de aftrek op twee gronden. Enerzijds was het appartement volgens haar een investering die later met een belastbare meerwaarde kon worden verkocht. Anderzijds maakte de gratis terbeschikkingstelling deel uit van het bezoldigingspakket van haar bedrijfsleider.

Een mogelijke toekomstige meerwaarde volstaat niet

Het eerste argument wordt door het hof verworpen. Het enkele feit dat vastgoed in waarde kan stijgen en later met winst kan worden verkocht, volstaat volgens het hof niet om de kosten ervan aftrekbaar te maken. De vennootschap moet concreet aantonen dat zij bij de aankoop werkelijk de bedoeling had om het vastgoed te rentabiliseren.

Dat bewijs ontbrak hier. Het appartement werd vanaf de ingebruikname gratis ter beschikking gesteld aan de bedrijfsleider en werd nooit verhuurd of te huur of te koop aangeboden. Ook het feit dat vastgoedprijzen historisch stijgen en dat het appartement volgens een schatting inmiddels meer waard was geworden, bewees volgens het hof niet dat de vennootschap het appartement daadwerkelijk als investeringsactief had verworven.

De bezoldigingstheorie biedt wel een oplossing

Het tweede argument overtuigt het hof wel. Een vennootschap kan haar bedrijfsleider niet alleen in geld vergoeden, maar ook voordelen van alle aard toekennen. De kosten daarvan kunnen beroepskosten vormen wanneer het voordeel wordt toegekend als vergoeding voor werkelijke prestaties voor de vennootschap.

De vennootschap moet die bezoldigingsintentie wel kunnen bewijzen. Er moet met andere woorden een voldoende verband bestaan tussen de prestaties van de bedrijfsleider en het toegekende voordeel.

In deze zaak was dat bewijs volgens het hof geleverd. De bedrijfsleider was de enige natuurlijke persoon die daadwerkelijk prestaties voor de vennootschap verrichtte en zijn prestaties genereerden alle inkomsten van de vennootschap. De jaarlijkse omzet bedroeg doorgaans minstens 190.000 euro en de bedrijfsleider ontving daarnaast een gewone geldelijke bezoldiging van meer dan 80.000 euro per jaar.

Ook de fiscale en vennootschapsrechtelijke documentatie ondersteunde de bezoldigingstheorie. Het voordeel van de gratis woning werd opgenomen op fiche 281.20 en aangegeven en belast in de personenbelasting. Bovendien vermeldden de notulen van de algemene vergadering uitdrukkelijk dat het appartement gratis ter beschikking werd gesteld als vergoeding voor de geleverde prestaties.

Volgens het hof vormden deze elementen samen voldoende bewijs dat de woning werkelijk als bezoldiging in natura werd toegekend.

De fiscus mag de verloningspolitiek niet zelf bepalen

Een bijzonder interessant onderdeel van het arrest betreft de vrijheid van een vennootschap om haar bedrijfsleider te vergoeden. De fiscus argumenteerde onder meer dat niet was aangetoond dat tegenover het bijkomende voordeel ook bijkomende of specifieke prestaties stonden.

Het hof volgt die redenering niet. Een vennootschap hoeft niet voor iedere bijkomende bezoldiging afzonderlijke bijkomende prestaties aan te tonen. Wanneer vaststaat dat de bedrijfsleider werkelijk prestaties verricht, komt het in beginsel aan de vennootschap toe om te bepalen hoe en in welke mate zij die prestaties vergoedt. De administratie mag zich niet zomaar in die verloningspolitiek mengen, aangezien dit volgens het hof een verboden opportuniteitsbeoordeling zou vormen.

Dat betekent niet dat iedere vergoeding onbeperkt aftrekbaar is. Het hof merkt zelf op dat de fiscus zich bij een overdreven vergoeding eventueel op artikel 53, 10° WIB 92 kan beroepen. Dat argument werd in deze zaak echter niet aangevoerd.

Wat met het lage voordeel van alle aard?

Ook de verhouding tussen de werkelijke kosten en het forfaitaire voordeel van alle aard komt uitdrukkelijk aan bod. De werkelijke kost van een appartement van meer dan 1,8 miljoen euro ligt vanzelfsprekend aanzienlijk hoger dan het forfaitaire voordeel waarop de bedrijfsleider persoonlijk wordt belast.

Volgens het hof vormt die discrepantie op zichzelf geen reden om de kosten te verwerpen. De forfaitaire waardering van het voordeel van alle aard vloeit voort uit artikel 18 KB/WIB 92 en is een bewuste keuze van de wetgever. Het is niet aan de fiscus of de rechter om die keuze te corrigeren door daarom de aftrek van de werkelijke kosten bij de vennootschap te weigeren.

Wat betekent dit in de praktijk?

Het arrest betekent niet dat het volstaat om een woning in een vennootschap onder te brengen, een voordeel van alle aard aan te geven en vervolgens alle kosten automatisch af te trekken. De belastingplichtige draagt de bewijslast en moet aannemelijk maken dat de terbeschikkingstelling werkelijk onderdeel vormt van de bezoldiging van de bedrijfsleider voor daadwerkelijk geleverde prestaties.

In deze zaak was het dossier relatief sterk gedocumenteerd. De bedrijfsleider verrichtte aantoonbaar de prestaties waaruit alle inkomsten van de vennootschap voortkwamen. Het voordeel werd vermeld op fiche 281.20, aangegeven in de personenbelasting en uitdrukkelijk als bezoldiging omschreven in de notulen van de algemene vergadering. Die elementen overtuigden het hof ervan dat er werkelijk sprake was van een bezoldiging en niet louter van een privé-uitgave die door de vennootschap werd gedragen.

Besluit

Het hof van beroep te Gent bevestigt dat de kosten van een woning die gratis ter beschikking wordt gesteld aan een bedrijfsleider aftrekbaar kunnen zijn wanneer die terbeschikkingstelling werkelijk een bezoldiging voor geleverde prestaties vormt. Het arrest benadrukt daarbij vooral het belang van een goede bewijsvoering.

Tegelijk trekt het hof een duidelijke grens voor de fiscus. Wanneer de bezoldigingsintentie en de werkelijke prestaties bewezen zijn, mag de administratie niet zelf gaan bepalen hoeveel een bedrijfsleider voor die prestaties zou mogen ontvangen of eisen dat tegenover ieder bijkomend voordeel afzonderlijke bijkomende prestaties staan.

Hof van beroep Gent 13 januari 2026, 2024/AR/1326.